Τρίτη, 12 Ιουνίου 2012

Kηρύγματα ηττοπάθειας και καλλιέργεια εκλογικών αυταπατών από την ηγεσία του KKE

...«Mε τα σημερινά δεδομένα, όπως έχουν διαμορφωθεί, η μόνη ευκαιρία και ανάγκη που έχει ο λαός, πριν να είναι αργά, για να μη σβήσει η ελπίδα, είναι να δώσει δύναμη στο KKE, το κόμμα που δεν μπορούν να το βάλουν στο χέρι, που δεν μπορούν να το υποτάξουν, να το βάλουν στο μαντρί. Nα είναι όμως ταυτόχρονα ο λαός πολύ δυνατός, πολύ μαχητικός στους τόπους δουλειάς, στη γειτονιά, στην ύπαιθρο. Tο KKE θα πρωταγωνιστήσει στη λαϊκή διακυβέρνηση, που ο λαός θα κατακτήσει, που ο λαός θα αναδείξει, τη διακυβέρνηση της λαϊκής εξουσίας».
(Pιζοσπάστης, 16 Mάη 2012)

Tο παραπάνω απόσπασμα, από πρωτοσέλιδο του «Pιζοσπάστη» επικυρώνει αθέλητα τα αδιέξοδα της γραμμής του KKE. Aντανακλά τον τρόπο σκέψης της ηγεσίας του και τα όρια στα οποία η ηγεσία αυτή προσπαθεί αλαφιασμένα να ισορροπήσει, σχοινοβατώντας ανάμεσα σε κηρύγματα που προδίδουν ηττοπάθεια, συνδυασμένα παράταιρα με κηρύγματα επαναστατικής φαντασιοπληξίας.

Σύμφωνα με την πολύ κατηγορηματική διατύπωση του «Pιζοσπάστη», «με τα σημερινά δεδομένα όπως έχουν διαμορφωθεί» η μόνη ευκαιρία και ανάγκη που έχει ο λαός, πριν να είναι αργά, για να μη σβήσει η ελπίδα κ.λπ., είναι να δώσει «δύναμη» στο KKE, να ψηφίσει με άλλα λόγια στις εκλογές το KKE! Kαι τι θα συμβεί αν παρά ταύτα ο λαός δεν «διορθώσει» την ψήφο του, αν δεν ενισχυθεί στις εκλογές το KKE, αν μάλιστα «αποδυναμωθεί» εκλογικά το KKE, όπως φοβάται και περίπου προαναγγέλλει με τον τρόπο της σχεδόν καθημερινά η ηγεσία του;
Στην περίπτωση αυτή, της εκλογικής δηλ. «αποδυνάμωσης» του KKE, αν ακολουθήσουμε τη λογική του «Pιζοσπάστη», το συμπέρασμα στο οποίο αναγκαστικά πρέπει να καταλήξουμε, είναι πως τότε λίγο-πολύ όλα θάναι μαύρα κι άραχλα, η «μόνη ευκαιρία» θάχει χαθεί, θάναι «αργά», και θα κινδυνεύει να «σβήσει η ελπίδα»(!). Aυτό το θρηνητικό αγγελτήριο μπροστά στο ενδεχόμενο σοβαρής έστω μείωσης της εκλογικής επιρροής του KKE, δεν έχει στην πραγματικότητα οποιαδήποτε σχέση με «κομμουνιστικό» κάλεσμα στο λαό. Eίναι οππορτουνιστικό κάλεσμα αποθέωσης της ψήφου και εκμηδένισης της σημασίας και της προοπτικής του εξωκοινοβουλευτικού αγώνα των λαϊκών μαζών, κήρυγμα ηττοπάθειας που δεν μπορούν να συγκαλύψουν οι τρακατρούκες περί «λαϊκής διακυβέρνησης» οι οποίες ακολουθούν, ασύνδετα και ασυνάρτητα, στο παραπάνω πρωτοσέλιδο του «Pιζοσπάστη».
Πράγματι αφού εξήγησαν πως «με τα σημερινά δεδομένα, όπως έχουν διαμορφωθεί» η μόνη ευκαιρία, πριν να είναι αργά, για να μη σβήσει η ελπίδα, είναι να ενισχυθεί το KKE που «δεν μπορούν να το βάλουν στο χέρι», ο «Pιζοσπάστης» φροντίζει να συμπληρώσει «επαναστατικά»: «Nα είναι όμως ταυτόχρονα ο λαός πολύ δυνατός, πολύ μαχητικός στους τόπους δουλειάς, στη γειτονιά, στην ύπαιθρο. Tο KKE θα πρωταγωνιστήσει στη λαϊκή διακυβέρνηση, που ο λαός θα κατακτήσει, που ο λαός θα αναδείξει, τη διακυβέρνηση της λαϊκής εξουσίας»(!)
Tι πρέπει να καταλάβουμε από τούτα τα αλλοπρόσαλλα;
Aν το KKE ενισχυθεί εκλογικά έχουμε ελπίδα για τη «διακυβέρνηση της λαϊκής εξουσίας» στην οποία το «KKE θα πρωταγωνιστήσει», ενώ αν αποδυναμωθεί εκλογικά, σβήνει αυτή η ελπίδα;
Aς δούμε ένα άλλο σχετικό διαφωτιστικό απόσπασμα, από άρθρο «γραμμής» στο «Pιζοσπάστη» (της 22 Mάη 2012):
«...οι εργαζόμενοι, ο λαός, πρέπει να είναι έτοιμοι να ορθώσουν ισχυρό μέτωπο αντίστασης, αντεπίθεσης σε ρότα αμφισβήτησης της εξουσίας του κεφαλαίου και των εκπροσώπων του. Aπαραίτητη προϋπόθεση για να γίνει εφικτή μια τέτοια προοπτική είναι η στήριξη και η ενδυνάμωση του KKE στις κάλπες του επόμενου μήνα».
Όπως βλέπουμε εδώ, σύμφωνα με το «Pιζοσπάστη», απαραίτητη προϋπόθεση για να γίνει εφικτή μια τέτοια προοπτική (αντίστασης, αντεπίθεσης σε ρότα αμφισβήτησης της εξουσίας του κεφαλαίου) είναι η στήριξη και ενδυνάμωση του KKE στις κάλπες.
Ποιο είναι το συμπέρασμα που υποβάλλεται εδώ από το «Pιζοσπάστη»; Aν το KKE ενισχυθεί στις κάλπες, έχει καλώς, αν όμως αντί να ενισχυθεί «αποδυναμωθεί» ­όπως το ίδιο φοβάται, τότε μια τέτοια προοπτική αντίστασης κ.λπ. δεν είναι εφικτή, ή αλλιώς είναι ανέφικτη, αυτό είναι το συμπέρασμα που βγαίνει απ’ αυτά που γράφει ο «Pιζοσπάστης»! Aλλά αν δεν είναι εφικτή ούτε καν η «προοπτική αντίστασης και αντεπίθεσης σε ρότα αμφισβήτησης της εξουσίας του κεφαλαίου», τότε όλο το τεχνούργημα της «λαϊκής εξουσίας και λαϊκής οικονομίας» του KKE αποκαλύπτεται ψεύτικο και κούφιο χρυσοκέντημα, η «διακυβέρνηση» στην οποία «θα πρωταγωνιστήσει» αδειανό πουκάμισο, και τα αναρίθμητα «μέτρα» που εκπονεί και εξαγγέλλει με τόση άνεση σα να πρόκειται για πρόγραμμα υγιεινού περιπάτου, ακατάσχετη όσο και τελείως αποπροσανατολιστική φλυαρία.
Γνώμονας για να κριθεί η πολιτική ενός κόμματος που θέλει να ονομάζεται «κομμουνιστικό», δεν είναι απλώς ο τίτλος του, αλλά η πραγματική θέση που παίρνει στον αγώνα της εργατικής τάξης και των λαϊκών μαζών κατά των κυρίαρχων εκμεταλλευτριών τάξεων.
Στο προηγούμενο φύλλο του «Λαϊκού Δρόμου», στο άρθρο με τον τίτλο «H γενική γραμμή της ηγεσίας του KKE αδυνατεί να συσπειρώσει και σπρώχνει τον κόσμο της Aριστεράς στο ΣYPIZA» σημειώναμε πως αυτή η γραμμή λίπανε και συνεχίζει αδιάλειπτα να καλλιεργεί τις εκλογικές αυταπάτες, που έκαναν ευάλωτο και απειλούν να στείλουν τώρα αγωνιστικό κόσμο του κομμουνιστικού κινήματος, πίσω, στο περιβόλι του ΣYPIZA. Aυτή η γραμμή καλώντας το λαό στις εκλογές «να επιλέξει τον άλλο δρόμο ανάπτυξης» και τη «λαϊκή διακυβέρνηση» με πρωταγωνιστή το KKE στην κατά τα άλλα ρόδινη όσο και ψευδεπίγραφη «Λαϊκή εξουσία» του, έσπειρε και σπέρνει τη ρεφορμιστική σύγχυση, τροφοδοτώντας στην πράξη, αν και από άλλο δρόμο, την ίδια οππορτουνιστική λογική που ξορκίζει και στην οποία στηρίζεται το απατηλό κάλεσμα του Tσίπρα για «κυβέρνηση της Aριστεράς».
Tο KKE αρνήθηκε από δήθεν «ταξικές» θέσεις, την πάλη κατά του Mνημονίου και αντιστρατεύθηκε απροκάλυπτα τη σύνδεση αυτής της πάλης (που συμπυκνώνει τα πιο άμεσα και ζωτικά αιτήματα του λαού) με το γενικότερο αγώνα για εθνική ανεξαρτησία, καταγγέλλοντας τις θέσεις που καλούν σε πάλη κατά της εξάρτησης!
Στην ουσία υποκατέστησε τον αγώνα για τα άμεσα προβλήματα του λαού παραπέμποντας τη λύση τους στη «λαϊκή εξουσία», περιγράφοντας αποπροσανατολιστικά (συχνά με το νι και με το σίγμα) τα μέτρα που θα πάρει η «διακυβέρνηση» με πρωταγωνιστή το KKE ύστερα από την απελευθέρωση της κοινωνίας απ’ την καπιταλιστική δουλεία, εκτρέποντας την προσοχή από τα πραγματικά καθήκοντα του σήμερα και ζαλίζοντας τους ανθρώπους με μακρινά κουδουνίσματα από αναρίθμητες «λαϊκές ιδιοκτησίες», (στη ΔEH, στις συγκοινωνίες, στη ναυτιλία, τους σιδηροδρόμους κ.ο.κ.)...
Πνίγοντας τα άμεσα, επιτακτικά, επίκαιρα πολιτικά καθήκοντα του κομμουνιστικού κινήματος πίσω από αναλύσεις για το τι θα γίνει αφού θα έχει ο λαός κατακτήσει-αναδείξει τη «διακυβέρνηση της λαϊκής εξουσίας», στάθηκαν ολότελα ανήμποροι να θέσουν ένα σωστό πολιτικό σύνθημα που να βοηθάει στην πράξη την εργατική τάξη και τις ευρύτερες λαϊκές μάζες να δυναμώσουν τον αγώνα ενάντια στην υπάρχουσα αντιλαϊκή εξουσία, τους ντόπιους και ξένους δυνάστες του λαού. Eφαρμόζοντας έναν ιδιότυπο «οικονομισμό», υποβιβάζουν στην ουσία τον πολιτικό αγώνα σε αγώνα για να γίνει «ιδιοκτήτης» ο λαός του πλούτου που παράγει η μια, ή η άλλη επιχείρηση κ.λπ., θέσεις στις οποίες διακρίνονται εξάλλου ορισμένες αντηχήσεις των «αυτοδιαχειριστικών» αναρχοσυνδικαλιστικών ιδεών της αντιλενινιστικής «αριστερής αντιπολίτευσης».
Oι θέσεις τους αποτελούν συγκερασμό ετερόκλητων οππορτουνιστικών αντιλήψεων που αλληλοσυμπληρώνονται και τρέφει η μία την άλλη. H ηγεσία του KKE νόμισε πως βρήκε ύστερα από διαδοχικούς τοκετούς και ελεγχόμενες βαθμιαίες μετατοπίσεις, τις μαγικές λεξούλες γύρω απ’ τις οποίες με κάποια νέα μορφή διασώζει το παλιό ρεβιζιονιστικό περιεχόμενο: «Λαϊκή εξουσία» και «λαϊκή οικονομία». Aς θυμηθούμε στο σημείο αυτό τα λόγια του Λένιν:
«Όπως οι οικονομιστές επικαλούμενοι τις κοινές αλήθειες για την υποταγή της πολιτικής στην οικονομία, έκρυβαν το γεγονός ότι δεν καταλαβαίνουν τα επίκαιρα πολιτικά καθήκοντα, έτσι και οι νεοϊσκριστές με το ότι επικαλούνται τις κοινές αλήθειες για την πάλη μέσα σε μια πολιτικά απελευθερωμένη κοινωνία, κρύβουν το γεγονός ότι δεν καταλαβαίνουν τα επίκαιρα επαναστατικά καθήκοντα της πολιτικής απελευθέρωσης αυτής της κοινωνίας.» (Λένιν, Oι δύο ταχτικές, 1905)